The Baptism of Jesus and the Discovery of God as Father

Around AD 30, a powerful religious movement began to spread across Judea. A prophet named John was preaching in the wilderness near the Jordan River, calling people to repent because, in his words, “the kingdom of God is near.” His message drew thousands from every region, including a young man from the small Galilean village of Nazareth—Jesus.

Deeply moved by John’s call to change one’s life and return to God, Jesus traveled nearly a hundred kilometers to the Jordan River. Like the others, he entered the water to receive baptism as a sign of beginning a new life. However, what followed became a turning point not only in his life but in the course of history.

After coming up from the water, Jesus experienced what he later described as a vision. He felt as though the heavens had opened and heard a voice declaring, “You are my beloved Son; with you I am well pleased.” At the same time, he sensed the Spirit of God descending upon him like a dove. Through this experience, Jesus became convinced that God was calling him to a special mission—to proclaim God’s message to the people.

Later, in conversation with his brother James, Jesus explained that the most important part of that experience was not the vision itself but what he understood from it. He realized that he was loved and accepted by God—not because of his achievements or moral perfection, but because of God’s very nature. God loved him simply because God is love.

This realization was especially meaningful because Jesus had grown up under social suspicion, often being referred to as “Mary’s son,” a phrase that carried stigma in his society. Yet, despite human judgment, he felt that God saw him differently—as a beloved son. From that day forward, Jesus began to address God intimately as “Father,” understanding their relationship not in terms of fear or legal judgment, but in terms of love and belonging.

After his baptism, Jesus withdrew into the wilderness for forty days. There, in solitude and fasting, he wrestled internally with doubts and temptations. These temptations centered on a single question: if he truly was God’s beloved Son, should he not prove it through power, miracles, or worldly authority? Jesus rejected these ideas, concluding that God’s love does not need to be proven or earned. Trusting in that love was enough.

Through these experiences, Jesus became convinced that God’s love is unconditional and extends to all people—especially those rejected or looked down upon by society. This understanding shaped the message he would later preach: that people need not live in fear of God as a harsh judge but could approach God as a loving Father who desires reconciliation rather than punishment.

James, however, found this difficult to reconcile with the teachings of John the Baptist, who had emphasized God’s coming judgment. Jesus explained that John’s message had been necessary to awaken people’s consciences and call them away from wrongdoing. Yet, Jesus believed his own mission went further. If John had brought people to the doorway of repentance, Jesus intended to lead them inside—to reveal the heart of God as a compassionate Father.

In this way, Jesus’ baptism, his time in the wilderness, and his reflections on God’s voice formed the foundation of his later ministry. They shaped his understanding of his identity, his message, and his unique way of speaking about God—not as a distant judge, but as a loving parent calling every human being his beloved child.

ക്രിസ്തുവിന് ശേഷം ഏകദേശം 30-ആം വർഷത്തിൽ, യെഹൂദ്യ ദേശത്ത് ശക്തമായ ഒരു ആത്മീയ പ്രസ്ഥാനം ഉയർന്നു വരാൻ തുടങ്ങി. യോർദ്ദാൻ നദിക്കരികിലെ മരുഭൂമിയിൽ യോഹന്നാൻ എന്ന പ്രവാചകൻ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്ന സന്ദേശത്തോടൊപ്പം, ജീവിതപരിവർത്തനത്തിനും മാനസാന്തരത്തിനും അവൻ ജനങ്ങളെ വിളിച്ചു. ഈ സന്ദേശം എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ ആകർഷിച്ചു. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഗലീലയിലെ ചെറിയ ഗ്രാമമായ നസറത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു യുവാവും ഉണ്ടായിരുന്നു — യേശു.

ജീവിതം മാറ്റി ദൈവത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുവാനുള്ള യോഹന്നാന്റെ ആഹ്വാനം യേശുവിനെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. അതിനാൽ ഏകദേശം നൂറ് കിലോമീറ്റർ ദൂരം സഞ്ചരിച്ച് യോർദ്ദാൻ നദിക്കരയിലെത്തി. മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ തന്നെ, പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളമായി സ്നാനം സ്വീകരിക്കാനായി യേശുവും വെള്ളത്തിലിറങ്ങി. എന്നാൽ തുടർന്ന് സംഭവിച്ചത് യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും ചരിത്രത്തിന്റെ ദിശയെയും മാറ്റിമറിച്ച ഒരു നിർണായക നിമിഷമായി മാറി.

വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്നശേഷം, യേശുവിന് ഒരു ദർശനാനുഭവം ഉണ്ടായതായി പിന്നീട് വിവരിച്ചു. സ്വർഗ്ഗം തുറക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുകയും, “നീ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; നിന്നിൽ ഞാൻ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നൊരു ശബ്ദം കേൾക്കുകയും ചെയ്തു. അതോടൊപ്പം, ദൈവാത്മാവ് പ്രാവിനെപ്പോലെ തന്റെമേൽ ഇറങ്ങിവരുന്നതായും അനുഭവപ്പെട്ടു. ഈ അനുഭവത്തിലൂടെ, ദൈവം ഒരു പ്രത്യേക ദൗത്യത്തിനായി തന്നെ വിളിക്കുകയാണെന്ന് യേശു ഉറച്ചുറപ്പിച്ചു — ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ.

പിന്നീട് സഹോദരനായ യാക്കോബുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണത്തിൽ, ആ അനുഭവത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം ദർശനം തന്നെയല്ലെന്നും, അതിലൂടെ മനസ്സിലാക്കിയ സത്യമാണെന്നും യേശു വിശദീകരിച്ചു. തന്റെ നേട്ടങ്ങളാലോ ധാർമ്മികപൂർണ്ണതയാലോ അല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം സ്നേഹമായതിനാലാണ് ദൈവം തന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതെന്ന് യേശു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ദൈവം സ്നേഹമായതിനാൽ ദൈവം തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു — അതായിരുന്നു ആ അനുഭവത്തിന്റെ ഹൃദയം.

ഈ തിരിച്ചറിവ് യേശുവിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരുന്നു. കാരണം സമൂഹത്തിന്റെ സംശയനോട്ടത്തിനിടയിലാണ് യേശു വളർന്നത്. “മറിയത്തിന്റെ മകൻ” എന്നായിരുന്നു പലപ്പോഴും ആളുകൾ വിളിച്ചിരുന്നത് — ആ സമൂഹത്തിൽ അപമാനസൂചനകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പ്രയോഗം. എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ വിധികൾക്കപ്പുറം, ദൈവം തന്നെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണുന്നതായി യേശു അനുഭവിച്ചു — പ്രിയപുത്രനായി. അന്നുമുതൽ യേശു ദൈവത്തെ അതീവ അടുപ്പത്തോടെ “പിതാവ്” എന്നു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭയത്തിന്റെയോ നിയമവിധിയുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെയും ബന്ധത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ദൈവവുമായി തന്റെ ബന്ധമെന്ന് യേശു മനസ്സിലാക്കി.

സ്നാനത്തിനുശേഷം യേശു നാല്പത് ദിവസം മരുഭൂമിയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. ഏകാന്തതയിലും ഉപവാസത്തിലും കഴിയുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെ സംശയങ്ങളോടും പരീക്ഷണങ്ങളോടും പോരാടി. ഈ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ കേന്ദ്രചോദ്യം ഇതായിരുന്നു: “താൻ ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപുത്രനാണെങ്കിൽ, അത് ശക്തിയിലൂടെയോ അത്ഭുതങ്ങളിലൂടെയോ ലോകാധികാരത്തിലൂടെയോ തെളിയിക്കേണ്ടതില്ലേയെന്ന്?” എന്നാൽ യേശു ഈ ചിന്തകളെ നിരസിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തെളിയിക്കേണ്ടതോ സമ്പാദിക്കേണ്ടതോ അല്ലെന്ന് യേശു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കുക മാത്രം മതി.

ഈ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നിബന്ധനകളില്ലാത്തതും എല്ലാവരിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നതുമാണെന്ന് യേശു ഉറപ്പിച്ചു — പ്രത്യേകിച്ച് സമൂഹം തള്ളിക്കളയുകയോ താഴ്ന്നുനോക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവരിലേക്കും. പിന്നീട് യേശു പ്രസംഗിച്ച സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഇതായിരുന്നു: ദൈവത്തെ കഠിനനായ ന്യായാധിപനായി ഭയന്ന് ജീവിക്കേണ്ടതില്ല; പകരം, ശിക്ഷയേക്കാൾ ഐക്യവും മടക്കിവിളിയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്നേഹപൂർണ്ണനായ പിതാവായി ദൈവത്തെ സമീപിക്കാം.

എന്നാൽ യാക്കോബിന് ഇത് യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളുമായി ഒത്തുചേരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. യോഹന്നാൻ ദൈവത്തിന്റെ വരാനിരിക്കുന്ന ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചാണ് ശക്തമായി പ്രസംഗിച്ചിരുന്നത്. അതിന് മറുപടിയായി യേശു പറഞ്ഞു: യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശം മനുഷ്യരുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്താനും തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് തിരിയാൻ വിളിക്കാനും ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ ദൗത്യം അതിനേക്കാൾ അപ്പുറത്തേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് യേശു വിശ്വസിച്ചു. യോഹന്നാൻ ആളുകളെ മാനസാന്തരത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ എത്തിച്ചെങ്കിൽ, ആ വാതിലിനുള്ളിലേക്ക് അവരെ നയിക്കാനാണ് താൻ വന്നിരിക്കുന്നത് — കരുണയുള്ള പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയം വെളിപ്പെടുത്താൻ.

ഇങ്ങനെ, യേശുവിന്റെ സ്നാനവും മരുഭൂമിയിലെ അനുഭവങ്ങളും ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനങ്ങളും, പിന്നീട് ഉണ്ടായ ശുശ്രൂഷയുടെ അടിത്തറയായി മാറി. അവ യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വബോധത്തെയും സന്ദേശത്തെയും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടിനെയും രൂപപ്പെടുത്തി — ദൂരെയുള്ള ന്യായാധിപനായി അല്ല, മറിച്ച് ഓരോ മനുഷ്യനെയും “എന്റെ പ്രിയമക്കൾ” എന്ന് വിളിക്കുന്ന സ്നേഹപൂർണ്ണനായ പിതാവായി.